Pod presją ciszy rozmywa się wewnętrzny krzyk, staje się gładki, namacalny, bez żadnej niemal wyżyny. Faluje w dłoniach jak wstążka targana rozgniewanym wiatrem, aż w końcu opada bezgłośnie, obojętnie, poddajac się plastyce dłoni. Dłoń tworzy. W napięciu splata warkocze dwóch istnień. Dwóch końców wstążki zrodzonej z krzyku, zniesionej przez ciszę, niesionej przez echo.

Lecz materiał nietrwały...

Miała usta czerwone. Pełne, naturalne, piękne. Po policzkach czasami uciekały łzy tak wielkie, że niemal nierealne. W oczach gościła nostalgia, żal i odrobina zadumy. Była podróżniczką. Podróżowała w czasie i przestrzeni. Raz znajdowała sie w gęstym, nieokiełznanym lesie, później spacerowala uliczkami Paryża wdychając kojącą woń świeżo pieczonych bagietek, innym zas razem po prostu stała w oknie ogladając na czerwienie i purpury, łagodne róze i blękity zachodzącego słońca. W topniejących łzach odbijały się wielorakie barwy i zdarzenia. Krople spadając na wysuszony grunt wnosiły wspomnienia do wnętrza ziemi.

Miała czerwone usta i nie bała się życia. Podróżowała, by zapelnić pustkę egzystencjonalną, znaleźć swoje miejsce we Wszechświecie. Znika warstwa cywilizacji, gdy podróżuje. Jest sama, nieśmiertelna. Tylko pasja do życia i miłości stają się wyłączną rzeczywistością.

Usta jej były delikatnie wykrzywione w subtelnym, czerwonym półuśmiechu. Wierzyła, że prawdziwa miłość odracza sąd ostateczny. Nie bała się śmierci tak jak nie bała sie życia, myślała powłócząc nogami gdzieś w odległych zakątkach Paryża.

Miała czerwone usta i małe słońca w źrenicach, miała Wyobraźnię.

"W wielu ludziach krąży po cichu robak szaleństwa. Jest czarny i ma trzy wielkie gały fosforyzujące purpurą. Długi ryjek gębowy sluży mu do plucia - pluje celnie jak zawodowy strzelec. Karmi sie naszymi snami; chłepcze je nocą, trawi i wydala bezgłośnie, aby wróciły rano i objawiły zupelnie inny świat. Małe szeleszczące chwytniki pozwalają mu przeciskać się każdą szczeliną naszego torsu. Tak właśnie wychodzi z jakiegos zdarzenia, wiersza lub religii, wdziera się w nasze wnętrze przez oko, ucho albo por skóry, później zaś wędruje milcząco żyłami i nitkami nerwów, szukając przystani stałej. Kiedy wejdzie do duszy - człowiek staje sie niebezpieczny dla swej uczciwości. Kiedy dosięgnie mózgu - czlowiek będzie zagrażał swemu otoczeniu. A kiedy dosięgnie serca - człowiek zakochuje się w jakiejś istocie ludzkiej. Wówczas świat robi sie ryzykowny, każdy krok grozi klęską.

Mój czarny robak mieszka wewnątrz mej duszy. Być może ma tylko chwilowy postój, przerwa w wędrówce, dla nabrania sił. Możliwe, że pewnego dnia będzie chcial ruszyć dalej i wybierze serce albo mózg, zapraszając mnie do bajecznie nakrytego stołu obłąkania, lub do perłowej jaskini miłości, gdzie wszelki rozsądek usypia, budzi się sumienie, a szczęście ważymy wzajemnością czyjegoś serca i nieczynieniem zła bliźnim. Wówczas zdam końcowy egzamin z głupoty."

Bezistnieć, śpiąc...
~
I z takim samym kołataniem serca... biegnę drogą księżycową, którą ktoś mi kiedyś wyznaczył między gwiazdami. Odsuwam ciepłe niebo, zapominam szepty, chcę zamieszkać w swoim świecie, choć raz obudzić się i nie myśleć co mi ześle los.

Jestem tu, spoglądam na ludzi bez głów... Szklane marzenia, szklane pragnienia, kryształowe sny i myśli tysiące nad niebem uniesione, pływają dumnie w atmosferze zapomnienia. Nie szukam drogi powrotu.

Zawieszona w nicości. Jedynie niebieski firmament chmur gna przed siebie, zapomnieć pragnąc. Milczący Wszechświat w zgiełku światów gubi się w strukturach niedomówień, a Cisza... znów przemawia najgłośniej.

Samotna Abstrakcja wiruje między ludźmi bez twarzy szukając... uśmiechu?

Już tylko kurz nad rozpadliną życia unosi się...

Boli. Wznosi na wyżyny bólu, wstydu i wrażenia nieskończoności. Pogódź się z tym. Po prostu.

coraz mniej mnie
na twoich dłoniach
nie zagarniasz mnie
już od drzwi
nad piecem ogrzewasz myśli
i długo patrzysz w okno

kruchy lód
słowa

Ukrywam się za słowami. Tonę w miękkim, ciemnym atramencie czystej nieskończoności. Szepty rozwiewają moje włosy.

To dobry świat.

To dobre pióro.